Het is paasweekend.
Geen school. Geen werk.
Je denkt: rust, gezelligheid, samen zijn.
Tenminste: ik dacht dat wel.
Maar in plaats daarvan…ontploft de één.
En als die net weer een beetje geland is, gaat de ander.
De sfeer? Ver te zoeken.
De gekochte paastraktaties? Niet lekker.
En ergens denk je misschien: “Doe ik iets verkeerd?”
Ik vroeg het mezelf wel af.
Ik twijfelde aan mezelf als moeder.
Maar laat me daar helder over zijn:
Ga niet mee met die stemmetjes in je hoofd.
Want dit is verklaarbaar.
Sterker nog: het is bijna logisch.
Vrije dagen geven soms juist stress
Voor sommige kinderen voelt school niet alleen als “moeten”.
Het is ook voorspelbaar. Gestructureerd. Duidelijk.
Ze weten waar ze aan toe zijn. En dan ineens… is dat weg.
Geen vaste tijden. Geen duidelijke invulling. Geen houvast.
Wat voor jou voelt als ruimte, voelt voor hen vaak als onrust.
En dan die eerste dag(en) van de vakantie.
Iedereen had zich er zo op verheugd.
Maar als de schermtijd van die ochtend voorbij is, begint het gezeur.
Ze vervelen zich, willen snoepjes, willen weer op een scherm,
willen beslist geen spelletje doen of een boek lezen.
In hun ogen ben jij de irritante ouder.
Alsof alles wat je met je kids hebt opgebouwd, ineens instort.
En dan denk je: wat doe ik fout?
Maar het is niet fout. Het is… menselijk.
Wat er écht gebeurt (maar je niet altijd ziet).
Tijdens schoolweken gebeurt er iets belangrijks:
kinderen houden zich in.
Ze passen zich aan.
Ze doen hun best om mee te komen.
Dat kost energie. Heel veel energie.
En dan komt het weekend. Of vakantie.
En dan moet de spanning eruit.
Niet netjes. Niet rustig. Maar wel nodig.
Via mopperen, boosheid, ontploffingen om “niets”.
Alleen… het is niet niets.
Het is de ontlading van een week waarin ze zichzelf hebben ingehouden.
Waarin ze mee hebben gedaan.
Waarin ze hun best hebben gedaan om niet op te vallen,
om het vol te houden, om door te gaan.
En thuis?
Thuis mogen ze eindelijk zichzelf zijn.
Ook als dat betekent: even helemaal los.
En heb je meerdere kinderen thuis bij wie prikkels snel oplopen?
Dan herken je dit waarschijnlijk: de één raakt overprikkeld.
Dat triggert de ander. Die reageert ook weer.
En voor je het weet zit je in een soort pingpong van emoties.
Het begint klein. Maar eindigt groot.
Een opmerking over wie waar mag zitten.
Een blik die verkeerd valt.
En dan… escalatie.
En jij zit daar middenin.
Je probeert te sussen, op te lossen, te begrijpen.
Je staat de hele dag op scherp, want het blijft komen.
Misschien had je gehoopt op een ontspannen weekend.
Een beetje gezelligheid. Samen iets leuks doen.
En in plaats daarvan ben je vooral aan het reageren op wat er misgaat.
Dat schuurt.
Niet omdat je iets verkeerd doet,
maar omdat verwachting en realiteit niet matchen.
En dan wil je natuurlijk weten: wat kan ik doen?
Niet om het perfect te maken.
Maar om het een beetje dragelijker te maken.
Voor hen, maar ook voor jezelf.
Breng de structuur terug.
Geen strak schema. Wel houvast.
Denk aan: na het ontbijt even eigen tijd.
Daarna één korte activiteit.
Middag weer vrij.
Zie het als een kapstok.
Geen keurslijf.
Het hoeft niet ingewikkeld en het hoeft niet perfect.
Als het maar duidelijkheid geeft.
Wij maken vaak bij het ontbijt een planning voor die dag.
Iedereen benoemt wat hij/zij graag wil doen die dag.
Soms komt het overeen en soms niet.
Soms is het realistisch… en soms niet.
Samen kijken we hoe wat dat in elkaar kunnen passen.
Wat ook goed helpt: haal ze even uit elkaar.
Samen spelen is niet altijd de oplossing.
Sterker nog: vaak niet.
Gun ze een eigen plek.
Even los van elkaar.
Rust, door elkaar even niet te hoeven verdragen.
Dat is geen falen. Dat is slim.
Want als jij de hele dag probeert te creëren wat er niet is, raak je uitgeput.
En je kinderen voelen die druk ook.
Die verwachting dat het gezellig moet zijn.
Terwijl ze daar helemaal geen ruimte voor hebben.
Laat ‘gezellig’ even los.
Dit is misschien wel de moeilijkste.
Niet streven naar “het moet leuk zijn samen”,
maar naar “we komen de dag redelijk door”.
Alles daarboven? Bonus.
Want die druk om het gezellig te maken… die voelen ze. Net als jij.
Wat mij ook helpt is om anders naar ontploffingen te kijken.
En ohh wat vind ik die soms moeilijk.
Maar als ik niet kijk als “dit gaat mis”, maar juist als “dit moest eruit”,
kan ik naast mijn kind blijven staan en het de ruimte geven die het juist dan nodig heeft.
Dat haalt druk van de ketel.
Bij mij. Maar ook vast ook bij jou.
Want als jij denkt: oh nee, het gaat weer mis… dan span je aan.
Dan ga je proberen te voorkomen.
Maar als je denkt: oké, dit is wat er nu gebeurt, dit hoort erbij…
dan kun je er anders mee omgaan.
Dan kun je kijken.
Ruimte geven.
Wachten tot het over is.
In plaats van erin meegaan of ertegen vechten.
Laat ook het lijf helpen.
Gedrag begint namelijk vaak in het lichaam.
Dus bewegen. Springen. Naar buiten. Met water spelen.
Eerst ontladen. Dan pas weer ruimte voor rust.
Ik zie het zo vaak bij mijn eigen kinderen.
Als ze vastlopen, als het niet meer gaat, als alles te veel is… dan helpt bewegen.
Sinds kort ligt er bij ons een airtrack in de kamer en ja, dat ding ligt hopeloos in de weg.
Maar de bijvangst is de ontprikkeling die het geeft.
Hoe vaak de kinderen niet even op dat ding springen en daarna weer veel meer open staan voor het huiswerk, voor een taak, een gesprek…. Doordat het lijf even mocht doen wat het moest doen.
Wat jij en ik meemaken in zo’n weekend is dus geen uitzondering.
Het is wat er gebeurt als alles samenkomt: minder structuur, veel prikkels en een hoofd dat al vol zat.
En jij en ik… wij staan daar middenin.
Dus als het vandaag rommelig is,
intens is of gewoon niet gezellig: dan zegt dat niets over jou als ouder.
Het zegt iets over wat jouw kinderen nodig hebben als alles even anders loopt dan normaal.
En eerlijk? Soms is “we hebben het overleefd zonder grote ontploffingen” al een topdag.
Ik gun je dat je dat mag zien. Dat je mag zien dat je het goed doet.
Ook als het niet voelt zoals je had gehoopt of stiekem toch verwacht.
Als ouder voel ik me wel eens alleen en twijfel ik soms hard aan mezelf.
Wat is het dan fijn om met andere ouders te praten en onderling herkenning te vinden.
Ik hoop dat dit voor jou een stukje herkenning mag bieden en vooral dit: twijfel niet aan jezelf.
Want uiteraard maakt het verschil hoe je reageert. Of niet.
En kun je nog heel veel leren.
En hoop ik ook dat je daarvoor open staat, want dat kan echt het verschil maken.
Maar hoeveel je ook nog kunt leren, twijfel niet aan jezelf 
Mocht je meer (h)erkenning willen krijgen om uit die twijfel te blijven, klik dan hier en schrijf je in https://rupsnaarvlinder.nl/nieuwsbrief
Want samen staan we sterker!