Frustratie
Met mijn achtergrond als leerkracht & leercoach zou ik mijn kinderen thuis wel even ‘bijspijkeren’. En precies dat kon ik op mijn buik schrijven! Want waar ik in het werkveld bekend stond als ‘goede leerkracht & coach’ leverde mijn onderwijs thuis vooral frustratie en boosheid op. Beloningen werkten maar even (tot ongenoegen van mezelf hebben we zelfs Pokémonkaarten ingezet). Uiteindelijk zijn we er mee gestopt.

Negatief schooladvies
Toen de resultaten steeds slechter werden en er in groep 7 zelfs een schooladvies lag waarin wij ons kind niet herkenden (en waardoor ons kind zich heel erg mislukt voelde), zakte de grond echt onder onze voeten weg. Ook begon ik aan mezelf te twijfelen: had ik te lang gewacht met aan de bel trekken op school? Had ik meer met mijn vuist op tafel moeten slaan? Maar áls ik dan bij school aan de bel trok, werd ik niet echt gehoord. We zaten niet op één lijn. Slapeloze nachten en buikpijn had ik ervan, want het ging hier wel om de toekomst en het welbevinden van mijn kinderen.

Laatste kans
Uiteindelijk besloten we in groep 8 nog één keer een poging tot ‘bijles’ te doen ter voorbereiding op de doorstroomtoets. Dankzij de motivatie van mijn kind (en mijn pogingen om super geduldig te blijven) lukte het ons om de hiaten steeds meer weg te werken en er ontstonden zelfs succeservaringen. Op school zagen ze ineens een andere leerling: een kind dat wel om hulp vroeg, een kind dat steeds meer pro-actief in het eigen leerproces ging staan en ook weer met meer plezier en vertrouwen naar school ging.

Wat kinderen nodig hebben
Ik geloof dat de kinderen van nu simpelweg ander onderwijs nodig hebben, dan dat ze nu krijgen. Niet het ‘recht toe, recht aan volgen van de methodes en observatiesystemen’, maar kijken naar de onderliggende behoeften en vaardigheden van dit specifieke kind.

Helaas zijn onze scholen hierop nog onvoldoende ingericht en vallen de kinderen tussen wal en schip: hun onderwijsbehoeften komen niet meer overeen met het aanbod op school, waardoor ze vastlopen op school. En er dus extra hulp en ondersteuning van ouders nodig is. Of van een onderwijscoach.

Terugkijkend had ik graag zo’n onderwijscoach voor mijn kinderen gehad. Iemand die de stress bij mijn kind én bij mij al in groep 5 of 6 had kunnen wegnemen door toen met mijn kind aan de slag te gaan. Iemand die mijn kind zag, in alle facetten. Dan was ik thuis weer moeder geweest en had ik naast mijn kind kunnen staan. Dan had ik weer kunnen slapen zonder buikpijn en hadden mijn kinderen hun mogelijkheden veel beter benut; waren ze met meer plezier naar school gegaan en was de doorstroomtoets niet zo spannend en stressvol geweest!